Блог

Макс Фрай. Казкі старой Вільні. Казка Дванаццатая

Medium?1395747571

Летам Вільня тоне ў зеляніне, на вуліцы можна забыцца пра тое, што гэта салідная гарадская вуліца, а не берагавая сьцежка. Удзень можна забыцца на рэальнасьць ды праваліцца ў сон. Новая казкі Фрай па-беларуску - пра тое, хто насамрэч кіруе намі, калі мы песьцімся ў віленскай сьпёцы.

 

Вуліца Кранто (Kranto g.)

Зрабі сам

- Пантофлі для сну, - кажа чалавек з рэзка акрэсьленымі скуламі і валасамі колеру выпаленай травы.

У яго драпежны профіль і нядобрае прымружваньне, але нечакана – абяззбройвальная ўсьмешка і кранальныя ямачкі на шчаках.

- Што ты маеш на ўвазе? - пытаецца другі, вялікі, шыракаплечы, коратка падстрыжаны пад машынку, у джынсавай куртцы, выцьвілай амаль да белаты. Гэтага, падаецца, увогуле нічым ня зьбіць з раўнавагі.

- Тутэйшым жыхарам не абыйсьціся без пантофляў для сну. Мяккія, лямцавыя, ці проста вязаныя. З такімі, ведаеш, адмысловымі хітрымі ўзорамі на падэшвах, каб сьнільшчык заўсёды змог знайсьці зваротную сьцежку і прачнуцца дома. Куды б ён перад гэтым ні заснуў.

- Прынята. Цудоўная ідэя. Простая, практычная і абсурдная. Усё, як я люблю. Але гэтага мала. Тут, сам бачыш, трэба амаль усё будаваць наноў. Не ад нуля, вядома. Ад нуля я б ня ўзяўся. Але працы – зямля не падымае.

 

У гэтага стрыжанага ў куртцы такія яскрава-зялёныя вочы, што мне нават адсюль відаць. Хаця я сяджу ня тое каб зусім побач. Мэтраў за дзесяць, ня менш. Цікава, думаю я, гэта лінзы ці сапраўдныя? Ды ну, хіба такі колер бывае... Хаця ўсё бывае, напэўна. Напэўна, усё.

- Гэтую рачулку завуць Вялейка, - кажа, тым часам, зялёнавокі.

- Добрая, - ухвальна адгукаецца ягоны прыяцель. - Рыжанькая такая. Вада ў рацэ сёньня, і праўда, пераліваецца ўсімі адценьнямі бурштыну. Але Вялейка не заўжды такая рыжая. У яе штодня нешта новенькае. Таму я гэтак часта хаджу сюды маляваць. То бок, я па шматлікіх прычынах хаджу, але ў прыватнасьці – таму.

 

Эцюднік мой стаіць у высокай густой траве. Я сяджу побач. Прыкідваюся, быццам напружана абдумваю працу, а насамрэч, вядома, проста падслухоўваю двух гаваркіх незнаёмцаў. Над іх галовамі ўюцца матылькі – белыя, жоўтыя, блакітныя, побач дзелавіта пасуцца тоўстыя качкі.

Пры гэтым лічыцца, што ўсе мы знаходзімся на адной з цэнтральных гарадскіх вуліц. Да знакамітай Сьвятой Ганны адсюль хвілінаў пяць хады, да Катэдральнага пляцу – яшчэ столькі ж.

На ўсіх мапах гэта бласлаўлёнае месца фігуруе пад назваю “Кранто гатве”. То бок, Берагавая вуліца. Тут няма ні жылых дамоў, ні ліхтарных слупоў, ні нават якога-небудзь лядашчага плоту, на які можна было б павесіць таблічку з назваю. Затое багата травы, кветак ды дрэваў. І густы хмызьняк. І адзін з найлепшых відаў на дамы ды сады Зарэчча – там, на іншым беразе. Адным словам, мы сядзім у вельмі добрым месцы.

 

Ну як - “мы сядзім”. Я з эцюднікам асобна, а гэтыя двое – асобна, самі па сабе. Прыйшлі, уселіся на траву ўсяго за пару дзясяткаў мэтраў ад мяне. Хаця бераг зусім бязьлюдны, цалкам маглі адыйсьці падалей. Мне ж кожнае іхнае слова чутно. Але ім, здаецца, напляваць. Ці, наадварот, падабаецца, што іх нехта пачуе? Некаторыя жартаўнікі любяць вось так, на публіцы вярзьці лухту і употайкі назіраць за рэакцыяй. А можа, я цяпер чалавек-невідзімка? Паспрабуй разьбярыся. Але я, у кожным выпадку, толькі за. Мне цікава. Так цікава, што фарба на пэндзлях ужо засохла, вось жа радасьці будзе потым іх адмываць.

- Тут ёсьць яшчэ Вяльля, - кажа зялёнавокі. - Вялікая, сур'ёзная, салідная рака, сапраўдная мяжа, дзеліць горад на дзьве часткі – амаль роўныя, але няроўныя па вартасьці. Асабіста я да правага берагу абыякавы, надта ж ужо ён рэальны і, як вынік, дзелавіты. Мне там рабіць зусім няма чаго, а вось на мосьце пастаяць – цудоўны занятак. На любым, усе добрыя... Хочаш паспрабаваць? Адсюль зусім не далёка. Найперш па беразе да Сьвятой Ганны, потым перасекчы Катэдральны пляц і, лічы, усё ў парадку, “справа ў капелюшы”.

- Якога ў нас, між іншага, няма.

- Затое мы ў яго ёсьць.

- Ну так. Ажно два белыя трусы, - сьмяецца ягоны сябра. - Пашанцавала гэтаму капелюшу, не паспрачаесься. А ўжо мне як пашанцавала. Адное задавальненьне іх слухаць.

- Ня ведаю пакуль, што там зь Вяльлёю, - кажа скуласты. - А вось у Вялейцы, несумненна, водзяцца русалкі. Відзьмо-невідзьмо.

- Бывалыя рыбакі ловяць іх на сушы зь японскіх забягалавак, - падхоплівае зялёнавокі. - Мясцовыя русалкі так любяць сушы, што нават вудачкі тут ня трэба. Дастаткова паказаць, павабіць, і яна сама на бераг палезе.

- Чакай. А навошта рыбакам лавіць русалак? Іх жа не ядуць. А калі не ядуць, я так не гуляю.

- Вечна ў цябе адная жрачка ў галаве. Чаму ўсё, што злавіў, трэба адразу ў рот цягнуць? Можа быць, русалак проста дзеля прыгажосьці ў хатах трымаюць?.. Ці не, ня так. Напрыклад, яны сьпяваюць. Найсаладзейшымі найпрывабнейшымі галасамі. Як старэйшыя іх сёстры сірэны. Але ўсё ж ніхто не дранцьвее і волі ня траціць. Проста слухаюць, разявіўшы рот, забыўшыся пра ўсе справы ды клопаты. І ўсё.

- Добра. Значыць, русалкі ў нас сьпяваюць. А ў перапынках лопаюць сушы і сашымі. Ролы таксама надаюцца. Галоўнае, каб не з гурком. І няхай будзе так.

- Чым, цікава, табе гурок не дагадзіў?

- Не ўяўляю. Проста ў мяне цяжкі характар. Мне жыцьцёва неабходна заўсёды мець пра запас вобраз ворага. Агурок падыйдзе.

- Добра, - пагаджаецца зялёнавокі. - Як скажаш.

Зусім псіхі, захоплена думаю я. Такія цудоўныя псіхі. І як жа хораша, што нікому да гэтай пары не прыйшло ў галаву іх вылечыць. Гэта была б незаменная страта.

- Яшчэ туманы, - кажа скуласты. - Па маім досьведзе, без туманоў аніяк. Калі ў нас ня будзе туманаў, можна адразу плачам зайсьціся.

- Як гэта – ня будзе? Кім ты мяне лічыш?! Тым больш, з туманамі тут і бяз нас усё як мае быць. Найбольшы віленскі скарб. Пярліна княскіх сноў. І практычна нікім не кранутая. Час над імі ня мае сілы, як і людская мітусьня.

- Цудоўна. Веру на слова. Аднак. Таго, што ёсьць, проста так недастаткова. Было б дастаткова, нам з табою і рабіць нічога не давялося б. Значыць – што? Значыць, трэба расперазацца.

- Ты, здаецца, ужо цалкам расперазаўся, - ухвальна кажа зялёнавокі.

- Расперазацца ў дадзеным выпадку варта ня гэтулькі мне, колькі туманам. Хай возьмуць усё ва ўласныя рукі. Хай пакажуць, хто ў гэтым горадзе гаспадар. Спачатку няхай проста сьціраюць усё на хрэн, штоночы. А потым вяртаюць на месца. Можна як было, можна - зь некаторымі невялікімі зьменамі. Другі варыянт мне, сам разумееш, падабаецца больш. Але я не настойваю. Як пойдзе. Хай гаспадараць, да прыкладу, між трэцяй і чацьвертай раніцы. Цудоўны час. Аматары сноўдаць па начах будуць у захапленьні, а я абараняю іхныя інтарэсы. Сам такі – быў, ёсьць і буду.

- А дарэчы пра шпацыравальнікаў. Вось з гэтае, да прыкладу, гары, - зялёнавокі махае рукою ў бок узгорку, увянчанага трыма белымі крыжамі, - павінен адкрывацца від на ўчорашні дзень. То бок, на той горад, які быў учора. Напачатку, безумоўна, ніхто нічога не зразумее. Але зь цягам часу абавязова знойдзецца хто-небудзь дастаткова ўважлівы, каб заўважыць, да прыкладу, як рэзка зьмянілася надвор'е. Скажам, цэлы дзень імжэла, а варта было ўскараскацца на пагорак, і над горадам зазіхацела сонца, дакладна, як учора. Спусьціўся – а там зноў мокра, і неба хмарамі зацягнутае. Ці ўбачыць, што над горадам лунаюць паветраныя шары, якіх, пакуль ён падымаўся, не было. І быць не магло, нялётнае ж надвор'е. Затое акурат учора гэтыя шары ўсё неба апанавалі, і вось гэты чырвоны з надпісам “Ergo” дакладна гэтак жа нізка-нізка ляцеў, ледзь ня драпаючы дном кошыка званіцу Сьвятога Яна... Словам, абавязкова знойдзецца нехта дастаткова ўважлівы ды цікаўны, каб сьпярша задумацца, а потым праверыць свае здагадкі. І правяраць, і пераправяраць – яшчэ ды яшчэ. І сяброў за сабою цягаць, каб былі незалежныя сьведкі. І пазіраць сьпярша зь недаверам, а потым – зь ледзьве ўтаймавальным біцьцём сэрца. І напаўняць горад чуткамі, куды ж бязь іх. Чуткі – гэта ў нашым горадзе галоўнае.

- Цудоўна, - ківае ягоны сябра. - Проста словаў няма. Я б, бадай, выбраў пазаўчорашні дзень, але гэта, магчыма, перабор. Сапраўды, няхай будзе ўчорашні. Для поўнай яснасьці.

 

Я ўжо ня проста не малюю. Я ўжо нават не раблю выгляд, быццам зьбіраюся маляваць. І пэндзлікі даўно ўпалі ў траву. І ляжаць там, скрыжаваўшыся, склаўшыся ў вялікі драўляны ікс. Якім у школьных падручніках матэматыкі любяць пазначаць усё невядомае.

- Твой ход, - кажа зялёнавокі.

- Пантофлі на парэнчах мастоў.

- Што-о? - Няхай людзі разьвешваюць на мастах свае старыя пантофлі. То бок, не ад балды, каму і куды захочацца, а ў асаблівых выпадках. Да прыкладу, калі чалавек цьвёрда сказаў сабе, што пачынае новае жыцьцё. І, каб дадаць сілы да ўласнага рашэньня, здымае абутак, у якім хадзіў па старых шляхах, пакідае яе на мосьце і кіруецца далей, натхнёны і босы. Ну, ці ня босы, але запасную пару з сабою прыхапіў. Чаму не.

- Народ у нас гаспадарлівы, а пантофлі – рэч карысная, доўга не правісяць, - пасьміхаецца ягоны сябра.

- Гледзячы якія. Да таго ж, далёка ня кожны захоча вось так наўгад на чужы шлях станавіцца. Зь іншага боку, калі ўсё ж будуць расьцягваць, яно нават і добра. Натуральны колазварот пантофляў і шляхоў у прыродзе, гэтак і трэба.

- Слухай, з часам жа некаторыя месьцічы пачнуць разьвешваць на мастах свае старыя пантофлі для сноў. У такой справе перамены нават больш пажаданыя, чым наяве. А іншыя пачнуць іх цягаць – проста зь цікаўнасьці.

- Цалкам згодны. Сам бы цягаў. Ці мала чые патрапяцца. Раптам пашанцуе.

- Ага. Цудоўна можа атрымацца. Як жа добра, што я цябе сюды завабіў.

- Мне таксама падабаецца. Файная забава атрымліваецца. І горад цудоўны – ужо цяпер. А што яшчэ будзе.

- Адзінае, што дрэнна, мора тут няма, - сумна кажа зялёнавокі.

- Затое дзьве ракі. Мала табе?

- Ды хоць бы і тры, усё адно мала. Трэба, каб мора хаця б мроілася. Няхай зьяўляецца ягоны пах па летніх вечарах – для пачатку. І праходы да мора ў глыбіні некаторых двароў. То бок, тым, хто праходзіць побач, мусіць падавацца, быццам тут ёсьць праход да мора, і калі збочыць, непазьбежна да яго выйдзеш. Праўда, зараз зусім няма часу, але наступным разам – абавязкова. Цудоўнае адчуваньне.

- Тады яшчэ павінная быць адная асобная кавярня каля самой ракі. Абавязкова з вэрандай.

- Ёсьць ужо такое. Будзем міма ісьці, пабачыш.

- Цудоўна. Дык вось, няхай усе, хто сядзіць на вэрандзе, адтуль бачаць мора. І ніякага іншага берагу, вада да самага далягляду, пах ёду і водарасьцяў, усё як мае быць, без падману. А як толькі расплоцяцца, выйдуць на ўзьбярэжжа – бац! - зноў рака. І другі бераг – вось ён, крок ступіць, уброд перайсьці – што папяроску скурыць. Але заўжды можна вярнуцца на вэранду. І сядзець там, колькі захочацца.

- Папулярнае зробіцца месца.

- Атож. Што далей? Твой ход.

- Даўно думаю, што трэба зьлёгку перамяшаць паравіны году. Ахайна, без перагібаў. Проста, да прыкладу, зрэдку сьнег у ліпені. Выпаў, паляжаў паўгадзінкі, тут жа растаў, усе танчаць. І працягваюць апаляцца.

- Тады ўжо і адлігі пасярод зімы. Бо несумленна.

- Яны тут і так штогод здараюцца.

- Ня проста які-небудзь няшчасны плюс адзін паводле Цэльсія, а добрае, якаснае, тлустае пацяпленьне. Плюс пятнаццаць і падсьнежнікі пруць, як на дражджах. На актыўным цьвіценьні садоў, зрэшты, не настойваю. Перабор.

- Будзеш сьмяяцца, але тут і бяз нашае дапамогі пару год таму каштаны ў сьнежні цьвілі. І фарзіцыі ў студзені. І, дарэчы, ніхто не загінуў, не замерз, вясною зноўку цьвілі, як міленькія, такія малайцы. Зрэшты, ты маеш рацыю, нельга давярацца выпадковасьці. Зімовыя пацяпленьні ня менш істотныя за ліпеньскі сьнег, значыць – будуць. Па руках?

- Па руках. Цяпер глядзі, ёсьць такая важная штука, як люстэркі. Зь люстэркамі наогул асобная песьня. Дакладней, вялікае мноства песень, усе – хіты. Хоць альбом запісвай... Ведаю, пра што ты думаеш – уваходы і выхады зь вядомага ў невядомае і, адпаведна, наадварот. Для чаго яшчэ патрэбныя люстэркі, усё так. Але тут у іх будуць іншыя абавязкі. Настолькі простыя, што іх цалкам можна лічыць забавамі. Зь люстэрак часам могуць вызіраць чужыя адбіткі ды, зьняёмчана хіхікаючы, зьнікаць, саступаючы месца законным уладальнікам месца. Ды, вядома, у некаторых люстэрках дзеці змогуць убачыць сябе дарослымі, а старыя – маладымі. Яшчэ на люстэрках пачнуць пісаць занатоўкі для сваіх адбіткаў ды часам атрымліваць адказы. І... Не, стоп. Хадзем пашпацыруем. Ды вось хаця б да другой ракі. Некаторыя словы варта прамаўляць, застаючыся на месцы, іншыя ж – толькі пад час хады.

- Як скажаш.

 

Яны падымаюцца ды ідуць па беразе ў бок рынку, а я, забыўшыся на прыстойнасьці, эцюднік і выпушчаныя ў траву пэндзлі, ускокваю, каб прабегчы за імі – вось цікава, што я зьбіраюся рабіць, дагнаўшы? Ня ведаю і цяпер ужо ніколі не даведаюся, бо, не зрабіўшы і кроку, падаю ніц. І прачынаюся.

Я ляжу ў густой траве, крыху далей валяецца драўляны ікс, складзены з маіх пэндзляў. Над маім эцюднікам ўюцца матылі – белыя, жоўтыя, блакітныя, побач важна пасуцца тоўстыя качкі. Мне вельмі сьмешна і крыху крыўдна – проста прысьнілася, гэта ж трэба! Хлушу. Зусім іншая прапорцыя. Мне вельмі крыўдна і крыху сьмешна. Роўна настолькі, каб не заплакаць ад расчараваньня. Проста прысьнілася.

А можа быць і не прысьнілася, думаю я. То бок, прысьнілася, вядома, але ня “проста”. Можа быць, гэта былі духі-абаронцы лугоў ды ручаёў, мясцовая разнавіднасьць фэйры, ці нават нейкія дробныя мясцовыя боствы. Такія тыпы, калі верыць адпаведнай літаратуры, звычайна з задавальненьнем насылаюць чароўны сон на ўсіх, хто натрапіцца на іхным шляху. Вось і на мяне наслалі. Цалкам можа быць і так. Вось цяпер мне ўжо сапраўды надта сьмешна. І зусім трошачку крыўдна. Да таго трошачку, што паціху зусім зьнікае. Духі! Боствы! Чароўны сон! А, здавалася б, мне ж толькі трэцяга чысла выдалі даведку пра поўную псыхічную нармальнасьць – для кіраваньня аўтамабілем. Бедны наіўны старэнькі доктар. Каб ён ведаў, што робіцца ў маёй галаве. Асабліва, калі паспаць на сонцапёку. Дарэчы. Сонцапёк – гэта многае тлумачыць.

Я ляжу ў густой мяккай траве і палю цыгарэту. Мне больш ня крыўдна. І нават ня сьмешна. Мне - добра. Гэткае адмысловае, ні на што не падобнае “добра”, дзеля якога няма антоніма “кепска”. І ўвогуле ніякага антоніма. Без варыянтаў. А пантофлі на мосьце, думаю я, гэта, і сапраўды, была цудоўная традыцыя. Нашмат лепш за дурнаватыя замкі зь імёнамі маладых, пад цяжарам якіх ужо парэнчы паўсюль гнуцца.

Пантофлі на мосьце, думаю я, гэта вельмі прыгожа. Цудоўны вобраз. Пяшчотны, стылістычна бездакорны абсурд. Трэба б іх хоць намаляваць, ці што. Як вісяць на парэнчах мосту, прывязаныя за матузкі, на фоне цёмнай цяжкой зеляніны, звонкай залатой вады, аблезлага ліпеньскага сонца і падманліва далёкіх храмаў.

А можна ўвогуле нічога не маляваць, думаю я. А ўзяць ды павесіць на мосьце пантофлі. Проста так, нінавошта. Каб было. Каб зьявілася тое, чаго раней не было, і безь мяне не адбылося б ніколі. Строга кажучы, менавіта гэта і ёсьць мастацтва. Малюнкі і іншае народнае майстэрства – толькі сродак, самы просты ды зразумелы метад вымярэньня сьвету, а не канчатковая мэта, як прынята лічыць.

Я гляджу на ўласныя ногі, абутыя ў дурнаватыя лакавыя пантофлі з вострымі, як шпагі, насамі. Ранейшы ўладальнік, мой дзед, разнасіў іх як мае быць. Від пантофляў неапісальна жудасны. Я абуваю іх толькі калі зьбіраюся як сьлед папрацаваць, каб ногі не стамляліся. Больш зручнага абутку ў мяне не было ніколі. І, відаць, ужо ня будзе.

Мне, вядома, проста напякло ў галаву, думаю я. Таму і прысьнілася ўсялякая цудоўная лухта, што месцамі пераходзіць у гарачкавае трызьненьне. Зь іншага боку, разьвешваць пантофлі на мосьце – гэта была б цудоўная традыцыя. І чаму б мне не паспрабаваць яе заснаваць? Вось проста цяпер. Мае-то пантофлі наўрад ці нехта сапрэ. Іх і ў рукі ўзяць страшна.

Падымаю з травы найперш сябе, а потым і засохлыя пэндзлі, складаю эцюднік. Якая цяпер праца. Хіба што пасьля добрага літру кавы, а найбліжэйшы прыязны кавоўнік знаходзіцца на іншым баку Вялейкі. То бок, у мяне на кухні. Перайсьці праз мост, і я практычна дома.

Мой мост знаходзіцца ўбаку ад турыстычных сьцежак і традыцыйных вясельных маршрутаў. Таму замкоў зь імёнамі маладых тут і тузіну не набярэцца. У такім месцы яны падаюцца досыць элегантным упрыгожаньнем. А падвешаныя ў слушным месцы дзедавы пантофлі ператвораць гэты мост у... эээ... ікону стылю. Наколькі гэта магчыма для мосту.

Госпадзі, ды чаго тут раздумвацца. Ад гэтых пантофляў даўным-даўно час пазбавіцца, цана скарыстанага на ратаваньне клею ўжо хутчэй за ўсё перавысіла іхны першапачатковы кошт, паводле дзедавых запэўніваньняў, немалы. Проста рука не падымалася вынесьці іх на памойку. А паколькі я не магу сабе дазволіць трымаць у дванаццацімэтровай студыі непатрэбнае сьмецьце, даводзілася прыкідвацца, што ў дзедавых пантофлях мне зь нейкаю асабліваю асалодаю працуецца. Што, агулам, чыстай вады лухта і самагіпноз.

Да таго ж, думаю я, узгадваючы сон, новы шлях зараз дакладна не зашкодзіць. І не таму, што стары дрэнны, проста мне нельга падоўгу сядзець на месцы. Я ад гэтага стамляюся. Настолькі, што вось ужо проста над працаю засынаю. У сярэдзіне дня. Гэта, у прынцыпе, зусім не нармальна. Верная прыкмета перастомы, пазбавіцца ад якой можна за адно імгненьне – проста прыдумаўшы нешта новенькае. У ідэале – цалкам новае жыцьцё. А дзьвесьце крокаў, якія аддзяляюць сярэдзіну маста ад майго парогу, цалкам можна прайсьці босай. Ужо ў ліпені-то дакладна можна.

Я разбуваюся.

Стоячы босымі нагамі на цёплым, нагрэтым сонцам мосьце, я любуюся на свой твор. Пантофлі падвешаныя цудоўна, менавіта там, дзе трэба. Усё ж пачуцьцё кампазіцыі ў мяне – о-го-го. А ўжо сёньня я – проста жывое ўвасабленьне пачуцьця кампазіцыі. У тым сэнсе, што нічога апроч яе не адчуваю. Раптоўны парыў не па-летняму халоднага ветру зьмяняе з маста цукеркавыя абгорткі і спаленую сонцам лістоту, тармосіць падол маёй кашулі, падштурхоўвае ў сьпіну – давай, давай, ідзі ўжо адсюль – а мне хоць бы што. То бок, тэарэтычна разумею, што вецер халодны, але ня мерзну. Зусім.

Вялізарная чорна-сівая хмара імкліва, як у нас заведзена, зацягвае добрую палову неба, апошні сонечны промень адчайна прабіваецца праз шчыліну, але праз сэкунду зьнікае і ён, і вось тады я разумею, што трэба тэрмінова бегчы ў хату. Бо зараз як ліне – мала не падасца. А мне б яшчэ зэдлік з вэранды забраць. І коўдру.

На нос мне падае першая халодная кропля. І яшчэ адная, і яшчэ. Нічога-нічога, я ўжо амаль што ў двары. А дождж пакуль не такі моцны, як можна было б спадзявацца. Не па-летняму дробны і занадта мізэрны для такой шыкоўнай хмары. Працягваю наперад руку, далоньню ўверх, каб злавіць ды лізнуць пару дажджавых кропель.

І спыняюся, і зачаравана гляджу, як на маю далонь адная за другою апускаюцца буйныя сьняжынкі.

Чытайце таксама

апошнiя водгукi

Асабіста пасля знаёмства з кнігай узнікла жаданне завесці спецыяльны дыялектны слоўнік. Мова проста выкшталцоная. Моцна ўражаны "Выспамі".

Аповесць "Удог" - першы квіток у цікавы і незвычайны свет мастацтва слова Аўтара. Здзівіла ў першую чаргу мова і стыль. Перачытваць і разважаць.

Прачытаў пасля артыкула Ціхана Ч. на "свабодзе", застаўся ў захапленні. "Палкоўніку ніхто не піша", але пра рыбу :)

усе водгукi

Каментароў няма
Зарэгіструйцеся ці ўвайдзіце, каб пакідаць каментары і ставіць адзнакі
Дадайце кнігу, каб дапамагчы нам зрабіць самы лепшы каталог літаратуры ў байнэце